Gisteren was het tijd om de appels te oogsten in Zeeland. De appelbomen zuchtten onder het gewicht van hun rijke opbrengst. Aimée, mijn moeder en ik hebben de twee laatste nog volle fruitbomen ontdaan van hun fruit. Een heerlijk huiselijk klusje. De pruimenbomen waren al gedaan, de perenbomen zijn ziek en geven dit jaar niks. Het kan niet altijd feest zijn. Feest was het echter wel bij de Goudreinettenboom. Hij leverde maar liefst 50 kilo appels op. De handappelboom, een Golden Delicious, was een stuk bescheidener, 18 kilo appels.

In de warmte van de nazomerzon overlegden we wat we met alle appels moesten. Appeltaarten bakken is leuk, maar er is een grens. "Waarom maken we niet eens appelstroop?" opperde ik. "Dat het ik nog nooit gedaan" zei mijn moeder, die een ervaren jammaakster is geworden in de loop der jaren. Ik zocht een paar recepten op. Appelstroop maak je door appels te koken, de moes uit te laten lekken door een passeerdoek, het sap in te koken en basterdsuiker toe te voegen. Kind kan de was doen.

Ik begon maar eens met 2 kilo goudreinetten, want daar hadden we tenslotte toch 50 kilo van. Ik waste de appels een beetje, sneed ze in stukken en liet ze tot pap koken. Daarna legde ik alles in een doek en liet de zaak uitlekken. Na twee uur lekken had ik een minuscuul bodempje appelsap in de pan. Als we zo doorgingen had ik pas na een jaar of twee appelstroop, en ik besloot het proces te versnellen door de doek samen te binden om zo het sap er uit te persen. Hoe ik ook perste, wrong en vloekte, de hoeveelheden basisappelstroop bleven heel gering. Als ik dit in zou koken zou ik na al mijn getob waarschijnlijk 1 eetlepel appelstroop overhouden. Een pot appelstroop kost 65 cent geloof ik. Na drie uur heb ik de moed maar opgegeven.

De appelpulp hebben we door de zeef gedraaid, suiker en kaneel erbij en voila, een heerlijke appelmoes.

Vanavond bak ik appel-pannenkoeken, maar ja, als daar twee appels ingaan is het veel.

Nog een kleine 48 kilo te gaan.